Soms is het goed om eens een gokje te wagen. Het leven is knap saai zonder enig risico, toch? Vooruit, je geeft het een kans en zet wat in. Het gaat eigenlijk best wel lekker en voor je het weet heb je winst te pakken. De sterren lijken goed te staan en het geluk lacht je toe. Dat smaakt naar meer! Je wordt gulzig en de hebzucht neemt de controle over. Daarom zet je nog meer in en ga je eigenlijk over de grenzen heen. En dan is er verlies en je gaat genadeloos hard op je bek. Voor spijt is het te laat, dit wordt op de blaren zitten. Er is nog maar één gedachte die zich aan je op blijft dringen; “Don’t push your luck…”.
Join me at the table If you’d like to place a bet All the cash that’s filling your pockets Is waiting to be spent I know you’ve never played but Drinks are free, it’s so bizarre Even if you loose a few chips it’s Cheaper than the bar
uit ‘Beginner’s Luck’
King Gizzard heeft alle platen van Spotifu gehaald, maar de plaat is wel via andere streamingsdiensten zoals YouTube te beluisteren (zie video hierboven voor volledige album playlist).
Beginner’s luck is on your side You’ve got dollar signs inside your eyes
uit ‘Beginner’s Luck’
Ik breek graag een lans voor deze gasten, want wát hebben zij allemaal wel niet gemaakt in de 16 jaar dat ze bestaan. 31 (!) studioalbums en EP’s, talloze liveplaten van shows met compleet wisselende setlists, de werkethos is werkelijk ongelofelijk. King Gizzard & The Lizard Wizard is een Australische band die echt van alle markten thuis is. Garage rock, boogie, progressive rock, thrash metal, blues rock, dream pop, folk, jazz fusion, you name it of deze groep heft het wel gespeeld. De band blijft zich steeds ontwikkelen terwijl ze ook altijd iets herkenbaars hebben in hun sound. Inmiddels is King Gizzard & The Lizard Wizard één van mijn favoriete bands en hoop ik samen met ze oud te mogen worden.
All your money’s scared And you’re down to betting skins But have you heard of a trick called spooking? It’ll help you win But tricks are just for children And cheating is a sin And now you’re down to the felt on the table And security’s moving in
uit ‘Beginner’s Luck’
‘Beginner’s Luck’ is misschien wel het meest ‘normale’ King Gizzard nummer wat er is. Het heeft een duidelijke popstructuur en is eigenlijk best radiovriendelijk. Het roept bij mij zelfs een beetje Beatles achtig gevoel op. Wat dat betreft zet het je best wel op het verkeerde been want het is nummer is bepaald niet representatief voor wat King Gizzard over het algemeen maakt. Maar in zijn soort is het wel ongelofelijk geslaagd. Het steekt vernuftig in elkaar en heeft een sterk refrein waardoor het nummer vrij toegankelijk is. De toetsen en fluit geven het een wat psychedelisch sfeertje, terwijl het nummer leunt op een geweldige basgitaarpartij. Al met al is het heerlijke late jaren 60 retrotrack en één van mijn favoriete King Gizzard nummers. Alhoewel het nummer niet vaak op de setlist staat, speelden ze het gelukkig wel tijdens het eerste concert wat ik van ze zag in Utrecht (2019).
Beginner’s luck of course backfired Caught red-handed by the eye in the sky
uit ‘Beginner’s Luck’
The beginner’s luck Now don’t mess it up If you get too stuck just bluff The beginner’s luck is tough
uit ‘Beginner’s Luck’
‘Gumboot Soup’ is samen met ‘Omnium Gatherum’ dé ideale instapper om kennis te maken met King Gizzard’s muziek. In feite is het een verzameling kliekjes van nummers die niet paste binnen de vier eerder uitgebrachte platen uit 2017. Je kunt eigenlijk wel spreken van een luxeprobleem want ‘Gumboot Soup’ bestaat uit veel goede en enkele erg sterke songs. En zoals wel vaker weten zij de afwisseling in stijlen op één plaat goed te laten werken.
I am a rock with eyes to the sky I wait for my time to arrive I come to disturb the flow Dropped by a woman from a pocket in her coat
The great chain of being Will fall to pieces in no time
uit ‘The Great Chain of Being’
Met ‘The Great Chain of Being’ staat er een ongelofelijk vette stoner rock stamper van jewelste op het album. Op latere platen zou King Gizzard meer gaan experimenteren met metal. Aan de andere kant van het Gizzard spectrum vinden we weer wat meer folky nummers zoals ‘Barefoot Desert’ en een kraker als ‘Muddy Water’. Laatst genoemde is een heerlijke jam met een lekker baslijntje wat zich ideaal leent om live op los te gaan. Er zijn ook nog wat psychedelische nummers zoals ‘I’m Sleeping In’ en de nog wat betere ‘The Last Oasis’ en ‘Superposition’ (erg kalmerend en vervreemdend tegelijkertijd, met name in de tweede helft). Daarbij zou je een relatief ‘normaal’ nummer als ‘Down the Sink’ wat sneller over het hoofd kunnen zien, maar dat is niet terecht. Een heerlijk zomers nummer met een wat broeierige sfeer die zeker gehoord mag worden. Ook de microtonal (toonladders met kwartnoten) Gizzard is terug te vinden op de plaat met het vette dreigende ‘Greenhouse Heat Death’ en het ouderwets energieke ‘All Is Known’ (wat een drive weer!).
On the street People make things happen Concrete Buildings greet the skyline People meet By the subway station Feel the heat From the sidewalk pavement Under the city people’s dreams collecting Look down the plughole in the kitchen basin
uit ‘Down the Sink’
Het album sluit af met een hoogtepunt, namelijk het jazzy ‘The Wheel’. Hoewel het nummer naar het einde toe steeds intenser wordt, brengt het mij op de een of andere manier veel rust. De vibe is erg prettig en de tekst zal daarbij vast een rol spelen. Alsof je je letterlijk overgeeft aan het wiel wat ons naar onze toekomst zal leiden. Zou het stiekem toch een vervolg zijn van ‘Beginner’s Luck’ waarbij de hoofdpersoon zich heeft berust in het lot? Er zijn ook erg fijne liveversies van dit nummer te vinden op de officiële bootlegalbums.
We only sleep at the wheel that steers us into our future We only fall asleep willingly at the wheel that steers us into our future Our minds unpack Muscles relax We are superfluous and in a stupor We only fall asleep willingly at the wheel that steers us into our future
uit ‘The Wheel’
‘Gumboot Soup’ was mijn eerste kennismaking met deze band en ik denk dat ik daar goed aan heb gedaan. Het bevat relatief wat meer toegankelijk werk maar laat je tegelijkertijd ook kennismaken met de gekheid die Gizzard je ook kan bieden. Voor mij was het begin van een fantastische reis door hun muzikale wereld. Toch een gevalletje van beginnersgeluk…
****
With hope to prosper What can we offer? Our allegiance surely suffers Destroying all that will keep us Heading for a better thesis
“There’s just one thing, that we all crave From the cradle, to the grave A state of grace, or state of mind A point in space, or point in time”
Well, it’s already been five years since I wrote a piece about Roger Taylor’s ‘Happiness?’. It was in the middle of the COVID-19 pandemic, a time of isolation, estrangement, and division in society. Although the “old normal” has now pretty much returned, these problems have not all disappeared. Therefore, the deeply melancholic soul’s search for happiness will continue. And so I find myself back at this wonderful record, which has lost none of its impact.
In recent weeks, I suddenly felt the need to listen to this album more often. It’s like wanting to wrap yourself in a warm blanket and snuggle up on the sofa. The run-up to the holidays undoubtedly has something to do with it. Certain songs have taken on a new, deeper meaning, such as the painful yet relativising ‘Everybody Hurts Sometimes’, the mental isolation of ‘Loneliness’, but also the high heights and power of love in ‘Touch the Sky’. The title track sums it all up perfectly and has thus become a little personal anthem.
You don’t know what’s it’s like ‘til you’re all on your own No you don’t know what it’s like Until you’re alone Yeah you don’t know what it’s like Wait ‘til you’re really alone But then it’s all in the mind… loneliness?
Taken from ‘Loneliness’
What is becoming increasingly clear is that happiness is not a final destination that you set your navigation to and where you remain for the rest of your life. It is a temporary state in which all the pieces of the puzzle seem to fall into place by chance, and when you try to grasp it, it disappears. It is a lifelong pursuit of those moments, and that is what makes life worthwhile. Without deep valleys, you can never truly enjoy the high mountain peaks.
“Enjoy the laughter and the tears Of happiness”
Roger Taylor – Happiness? (originally written in October 2020)
Today (the 10th October) is Mental Health Day, which is certainly no unnecessary comfort given the corona-pandemic and the current lack of prospects for improvement. It is also a good time to reflect on the question: what is happiness? For me, this has been a quest and a struggle that has been going on for almost 15 years. Still, you try to find it in the little things every day, something that gives life meaning. Even if it is only a small step, perhaps Roger Taylor’s ‘Happiness?’ can give us a nudge in the right direction.
Happiness is what you need
Happiness is all around
I’s not easy to define it
It can’t easily be found
Taken from ‘Happiness’
If you say Roger Taylor, it may not ring a bell with everyone. But if you say Queen, that’s a different story altogether. Taylor is the band’s drummer and has written a number of big hits, including ‘Radio Gaga’, ‘A Kind of Magic’, ‘These Are The Days of Our Lives’ and ‘Heaven for Everyone’. His songs often contrast with the bombastic sound for which Queen is best known. They are more straightforward, pure and direct. Besides being a great drummer, Taylor is also a fairly good singer. His voice reminds me a lot of Rod Stewart, a somewhat high, raw voice with a characteristic rasp. On the old Queen songs, he often sang the highest vocal parts (Galileooooo, For meeeeeee). Some people aren’t fans of his singing, but I enjoy listening to his voice and, as far as I’m concerned, he’s perfectly capable of being a lead singer.
Taylor has made the most solo albums of all the Queen band members in addition to his hobby band The Cross. That’s the main reason I was most curious to hear his albums. Before the summer holidays of 2016, I had put a number of his albums on my phone, but it wasn’t until the holiday season that I got around to listening to Happiness? By then, it was the last day of my holiday in Bali and time to pack my bags. And in that hotel room, on the other side of the world, it immediately struck a chord. What a special atmosphere this album has! After that, it became an album that also worked well while studying, especially in the autumn when it gets dark early and the leaves are changing colours. At first, it was mainly nice to listen to as background music, but with each listen, the music drew more and more attention. It also became a favourite for cosy evenings with friends. I think that’s the core reason why this record means so much to me. It’s great musical ‘wallpaper’, but there’s also plenty to discover.
But anyway, back to the album itself. Queen singer Freddie Mercury passed away at the end of 1991, bringing Queen’s activities to a (temporary) halt. Mercury’s loss hit the band members hard. Brian May quickly threw himself into finishing his solo album (Back to the Light) and went on tour in support of it. Taylor needed more time to come to terms with his grief. His hobby band The Cross had since disbanded, so in 1993 he began work on his third solo album. Happiness? was a personal and fairly calm record focused on coping with loss and searching for a way to move on with his life. Taylor’s lyrics may not be particularly profound, but they are all-the-more pure and sincere. It is, in fact, a record about the essential things in life. Taylor made the album largely by himself with the help of a few friends, including bassist Phil Spalding (Mick Jagger, Elton John). Josh Macrae produced the album with Taylor; he had previously been the producer for The Cross and would later also be involved in live releases by Queen.
The first track really throws you off balance. ‘Nazis 1994’ opens rather ominously and doesn’t really fit in with the rest of the songs in terms of mood. Despite this, it is an intriguing song that was quite controversial at the time. In the UK, it is no longer allowed to be played on the radio. It is also wonderfully propulsive when the drum loops are expanded during the song. With the title track, the storm subsides and we hear Taylor at his most sensitive. ‘Happiness’ is an incredibly beautiful, melancholic song. Perhaps it’s all a bit clichéd, but it’s so pure and sincere that it can be forgiven. An emotional yet hopeful song about the search for happiness. ‘Revelations’ is a bit lighter and even rocks a little. It has a nice, relaxed atmosphere and is well put together instrumentally, making it ideal listening music. However, the lines about Ukraine have taken on a slightly different meaning since 2022.
I’ve been to the third world
They’ve got nothing but hope
Through the starving and dying
Sometimes somehow they cope
Taken from ‘Revelations’
‘Touch the Sky’ begins with a long, somewhat dreamy instrumental intro. Perhaps a bit kitschy, but it builds nicely and always manages to strike a chord. Lyrically, for me it’s one of the weaker songs on the album, but the choruses are incredibly powerful (check out Taylor’s vocals!) and uplifting, making it a worthy track. The only truly bombastic, Queen-esque track is ‘Foreign Sand’, a collaboration with Japanese musician Yoshiki (X Japan). It’s a cleverly constructed power ballad that pulls every trick out of the book. I wonder how this would have sounded with Queen; Mercury could easily have written it. In that respect, ‘Freedom Train’ sounds more like a Taylor song for Queen. It has a nice, exciting build-up with a lot of emphasis on percussion. Towards the end, Taylor gets to let loose on the drums. He should have made more songs like this, where his drumming truly shines.
Everybody hurts sometime, you know it
And everybody loves sometime, don’t be afraid to show it
And if you don’t get a little hurt sometimes
If you don’t dig a little dirt sometimes
You ain’t living at all
Taken from ‘Everybody Hurts Sometimes’
The sweetest thoughts, that I entertain
Are of happy days, that might come again
I don’t know your face, I don’t know your name
‘til we meet again, hope we meet again
‘you have to be there’
Taken from ‘You Had to be There’
And then tranquillity returns. ‘You Had to be There’ is incredibly melancholic and beautiful in its simplicity. Somehow, it always manages to grab me by the throat. Just take the guitar solo, for example: it’s simple but oh so effective. ‘The Key’ is a bit lighter, but it has nice lyrics. Perhaps a less striking song in the overall context, but it’s well put together. ‘Everybody Hurts Sometimes’ has an almost soulful vibe, although Taylor has chosen to keep it subtle with modest backing vocals. A beautiful, emotional song. I wonder how it would have sounded with a gospel choir. The live version on Queen’s YouTube channel is definitely worth checking out.
They say it’s all in the mind
Well I’m sure that’s true
But knowing isn’t a cure
It don’t help me or you
Uit ‘Loneliness’
With ‘Loneliness’, Taylor hits a sore spot. No fuss, just painfully straightforward lyrics that are more relevant than ever due to the COVID-19 crisis. A short but quite intense song, it’s wonderful how Taylor manages to capture such a special atmosphere here. ‘Dear Mr. Murdoch’ once again features poignant lyrics, but this time directed at Rupert Murdoch (owner of the tabloid The Sun) and all the media attention in the run-up to Mercury’s death and the speculation about his possible illness. The music is remarkably tame for the aggression of the lyrics; perhaps it could have been a little more biting, although it now fits better with the atmosphere of the other songs. In ‘Old Friends’, Taylor addresses Mercury one last time and says goodbye to his close friend and bandmate. Emotional, but not too heavy, it provides a hopeful ending to the album. A beautiful song and tribute to a great singer.
And so I raise my glass in a last goodbye
Sleep in peace old friend, for me you’ll never die
The best thing I can say, after all this time is
‘You were a real friend of mine’
Old friends, in better times
Uit ‘Old Friend’s
Where Roger Taylor’s songs for Queen sometimes seemed a little out of place, he knows how to bring out the best in them on his solo albums (and with The Cross, too, for that matter). For me, ‘Happiness?’ is not only his best solo album, but the best solo album by a Queen band member ever. Not every song is a hit, and lyrically it could sometimes be a bit more profound, but the songs come from the heart, and that’s worth a lot. In addition, the atmosphere is fantastic and there are plenty of musical details to discover. I’m going to have this album prescribed by my doctor so I can get a little closer to happiness every day. Who knows, it might work…
“Out of sync With love in the land of the living A gentle hand, a secret touch on the heart”
Today (14th of May) marks 23 years since Rush released the album ‘Vapor Trails’. To write that this album means a lot to me is an understatement. To this day, the record offers me comfort, support, energy and zest for life at the times I need it most. It is by no means a typical Rush record. Whereas most of their later recordings are mainly about societal themes, ‘Vapor Trails’ is deeply personal. It deals with loss, grief, depression, but most importantly, overcoming it.
Neil Peart – Drums
The lyrical content on ‘Vapor Trails’ covers the events in the life of Rush’s drummer Neil Peart in the years leading up to the making of this record. Within a year, he lost both his (at the time) only daughter and wife. He broke down emotionally and fled on his motorcycle, driving away from all those memories in the hope of finding himself again by making a trek of some 90,000 kilometres. Afterwards, he wrote a book about his trip, ‘Ghost Rider: Travels on the Healing Road’ in which he chronologically describes his (emotional) journey. I highly recommend the book to everyone, even for non-Rush fans. It is a remarkable experience to be able to follow his journey with him and it makes the lyrics on this album fall into place even better.
Atmospheric phases make the transitory last Vaporize the memories that freeze the fading past Silence all the songbirds Stilled by the killing frost Forests burn to ashes Everything is lost
Taken from ‘Vapor Trail’
Peart exposes his soul completely in some of the songs. Such as deep, deep grieving in the song ‘Vapor Trail’ where Peart mourns the loss of his daughter and in ‘Earthshine’ where he honours the relationship with his late wife. There are also songs where I personally find recognition, such as Peart’s description of hopelessness and trying to find resignation in fate in ‘How It Is’. In addition, the need to get moving despite the burden and thereby create space in your head found in ‘Ghost Rider’. But also ‘Secret Touch’ where Peart tries to reconnect with those around him after his heart has been broken, accepting their love and allowing himself to fall in love again.
You can never break the chain There is never love without pain A gentle hand, a secret touch on the heart
Taken from ‘Secret Touch’
Geddy Lee – Vocals/Bass
There is also plenty of room for triumphs like celebrating each (small) victory in ‘One Little Victory’ (as Peart himself described it as an ideal first sign of life to the fans “They’re ba-a-a-a-ack!” The sensitive ‘Sweet Miracle’ where he moves his mindset from darkness to light and the closing track ‘Out of the Cradle’ where Peart seems to have returned to ‘the land of the living and the loving’ despite his suffering.
‘Vapor Trails’ is musically heavy, pure and honest which suits the lyrics perfectly. It is a product that celebrates both Peart’s recovery and that of the band. It has been therapeutic for them, but also for me as a listener on the long road to light and happiness.
“It’s a smile on the edge of sadness It’s a dance on the edge of life”
Rush – Vapor Trail (originally written in February 2020)
So what better starting point to write about than one of the most important albums of your musical exploration? Especially after the death of Rush drummer and lyricist Neil Peart (one month before writing the original piece), it feels appropriate to highlight this album. The Canadian rock band, consisting of Geddy Lee (vocals, bass guitar) and Alex Lifeson (guitar) in addition to Peart, released nearly 20 studio albums. What’s so clever about Rush is that they are always recognisable but never really sound the same. Their catalogue is diverse, hard rock in their early years, in the late 70s/early 80s it was ‘classic’ progressive rock that was the order of the day, in the 80s a more ‘poppy’ sound with the use of keyboards and in the 90s they slowly moved back to a more heavy sound. The different styles mean that Rush fans each have their own favourite albums/periods. What most fans will agree on is that this album is definitely not among their best. Still, it is one of the most important albums they ever made. A therapeutic album that brought the band back together after a break of almost four years following the tragedies in Peart’s life.
Reflected light To another’s sight And the moon tells a lover’s story
My borrowed face And my third-hand grace Only reflect your glory
Taken from ‘Earthshine’
Alex Lifeson – Guitars
First, a quick word about my connection with ‘Vapor Trails’. This album may have been the most important album for my musical development. But why exactly this album? It was the spring of 2009, I was about 14/15 years old and fed up with the music that was popular at the time. Looking for something new, I came across the soundtrack of an old video game (Need for Speed: Hot Pursuit 2), which contained a number of rock songs that appealed to me. One of them was ‘One Little Victory’, the opening track of this album. Curious for more, I found out that they had the album at the library (even if you don’t read books, the library is very valuable). I will never forget the magical moment when ‘Ceiling Unlimited’ started playing after the familiar first song. ‘This is it, this is sound I’m looking for!’ The loud guitars, the solid but also melodic bass playing, the driving drumming and that quite distinctive voice of Lee, I hadn’t heard anything like it before. Since then, I have not only been a fan of Rush, but also fell in love with the whole rock/metal genre.
A certain degree of surrender To the forces of light and heat A shot of satisfaction In a willingness to risk defeat
Taken from: ‘One Little Victory’
When Rush had completed the tour of their previous album ‘Test for Echo’ in the summer of 1997, Peart’s only daughter (at that point) died in a tragic car accident. As if this was not hard enough, his wife passed away a few months later after a battle with cancer. As a result, Peart also lost himself and decided to leave everything and everyone behind. He jumped on a motorcycle and embarked on a journey of almost 90,000 kilometres across the American continent. For Rush, this seemed to be the end. To still have something to do, Lee made his first and so far only solo album (‘My Favorite Headache’) during this period. During the recording of that album, Peart resurfaced and indicated he wanted to return to the band. In early 2001, they headed for the studio and began a long 14-month process to work on ‘Vapor Trails’, the longest the band has ever worked on an record.
Live version of ‘One Little Victory’, recorded in Frankfurt (DE) during the R30 Tour (2004)
Since joining the band, Peart has taken on the role of lyricist. Whereas he initially wrote sci-fi lyrics, over the years he shifted more and more towards social issues. On ‘Vapor Trails’, he got personal and bared his soul. The lyrics describe his grief, the search for himself and how he has fought his way back. Although not exactly a concept album in the strictest sense, the reference to tarot cards is striking. Each song is linked to a tarot card and contains references to its assigned card.
The Hermit against The Lovers Or the Devil against the Fool Swords against the kingdom The Wheel against the rules
Taken from: ‘Peaceble Kingom’
‘Vapor Trails’ is perhaps the heaviest album the band has ever recorded. The music is mainly the outcome of Lee and Lifeson’s many jam sessions. This makes the whole thing sound less ‘contrived’ than before, with which ‘Vapor Trails’ seems to take a different path from their previous albums. Despite Lifeson’s solid guitars, it is Lee in particular who asserts himself on the album. Lee plays more chords on his bass guitar and often plays the melody parts where Lifeson provides more of a foundation by playing mainly rhythm guitars. ‘Vapor Trails’ is also the only Rush album without traditional guitar solos on it. Lifeson does play several lead guitar parts (especially on the remix version of the album), but these are more in service of the songs without him emphatically taking the leading role. In addition, this is one of the few Rush albums that does not feature any keyboards or synthesisers, something Lifeson in particular was keen on. Also worth mentioning is that in terms of vocals, Lee goes all out on ‘Vapor Trails’. Whereas on Rush’s previous album (‘Test for Echo’) he sang in a somewhat restrained way, here he once again dares to reach the heights of his voice and sounds really animated. He has also started to experiment more with harmonies, making his vocals more colourful. Peart drumming is great as always but does not leave a very explicit mark on this record. He mainly plays in service of the songs with some remarkable fills here and there.
Sunrise in the mirror Lightens that invisible load Riding on a nameless quest Haunting that wilderness road Like a ghost rider
Take from ‘Ghost Rider’
The album opener ‘One Little Victory’ immediately pops out your speakers with Peart’s powerful drums. Rush rarely sounded as heavy as it does here. Musically, the song is made up of several of Lifeson’s spontaneous guitar parts assembled by Lee. After years of absence, this song is there to let you know they are back. And how! Using a weather phenomenon as a metaphor, we move on to ‘Ceiling Unlimited’, the song that for me provided the spark that made me fall in love with the music. A powerful intro and beautiful lyrics, complemented by a great bass solo from Lee make the song perfect. On the remix version, some lead guitar has been added, spicing up the song just a bit more. One of the most emotionally charged songs is the subsequent ‘Ghost Rider’, written about Peart’s road trip experiences. It is one of the songs that took the most work to bring lyrics and music together. It has paid off as ‘Ghost Rider’ contains one of Peart’s most beautiful and emotional lyrics he has ever written. It is full of sorrow and grief, but it is hauntingly beautiful and intense.
Live version of ‘Secret Touch’ , recorded in Ahoy Rotterdam (NL) during the tour for the album ‘Snakes & Arrows’ (2007)
The particularly heavy track ‘Peaceble Kingdom’ was initially intended to be an instrumental, but was given lyrics at the producer’s insistence. With the 9/11 attacks in mind, this was the last song to be completed for the album. I doubt the song would have been compelling enough as an instrumental because for that, it does lack some musical depth and variety. Thanks to the addition of the lyrics, the song comes out much better. On the flip side, ‘The Stars Look Down’ is one of the first songs written for the album. Overwhelmed by the majesty but tarry powerlessness of the universe, Peart wonders what it’s all good for. Although the lyrics and Lee’s layered vocals are fascinating, the song still doesn’t quite grab me in the way most other songs do. It’s certainly not bad but for me it’s clearly the least favourite track on the album.
It’s such a cloudy day Seems we’ll never see the sun I feel the day is all uncertainty Burning in the moment – trapped by the desperation Between how it is and how it ought to be
Taken from ‘How It Is’
A snapshot from Peart’s deep lows, that’s ‘How It Is’. A short and sensitive song with sad lyrics about being powerless and surrendering to your feelings. Lifeson adds several acoustic guitars and mandola in the verses, something that clearly comes out better in the remix version than the original mix. On their very last tour (‘R40’), they played this song live for the first time. The title track ‘Vapor Trail’ continues the processing of grief. The song has inky lyrics, partly from a poem which was recited at the funeral of Peart’s daughter. Yet it is musically powerful and somehow hopeful too. Over the years, I have come to appreciate this song more. One of the highlights on the album is ‘Secret Touch’. A heavy and emotionally charged song about Peart’s return to ‘the land of the living and loving’. Without a doubt, the song has one of the album’s most beautiful and powerful choruses. Instrumentally, the band goes loose in the bridge section to work towards a beautiful outro at the end.
From left to right. Geddy Lee, Neil Peart en Alex Lifeson
Out of sync With the rhythm of my own reactions With the things that last And the things that come apart Out of sync With love in the land of the living A gentle hand, a secret touch on the heart
Taken from ‘Secret Touch’
‘Earthshine’ went through several guises before ending up on the album in this form. Lyrically, the basis was already long in place, a kind of love song with the natural phenomenon where the earth’s shadow reflects back via the moon as a metaphor. Lifeson’s guitar tone is heavy and pops at you right at the start, only to play a subtle guitar lead in the bridge section. A beautiful section anyway in yet another emotional song. A more compact song is ‘Sweet Miracle’. One of the relatively ‘softer’ songs on the album, ‘Sweet Miracle’ is hopeful and delicat. Another song that didn’t really do much for me before but has grown on me over the years. Somehow, the bridge section has always reminded me a bit of U2’s ‘One’.
Live version of ‘Ghost Rider’, recorded in Rio de Janeiro (BR) during the tour for ‘Vapor Trails’ (2002)
After the sorrowful songs, we dive into the world of dreams and the lessons we can learn from them in ‘Nocturne’. Although I don’t think the chorus comes out quite right, this is made up for by the rather nice verses. All in all, one of the somewhat less striking songs of ‘Vapor Trails’, despite some nice instrumental pieces. With ‘Freeze’, a new part of the former ‘Fear’ trilogy was bore. This was a series of songs from the 1980s in which fear is the central theme (‘The Enemy Within’ from ‘Grace Under Pressure’, ‘The Weapon’ from ‘Signals’ and ‘Witch Hunt’ from ‘Moving Pictures’). In terms of sound, ‘Freeze’ is obviously not comparable to the earlier volumes, but lyric-wise it ties in well with them. Musically, it is a good example where the guitar repeats several chords and where the bass guitar takes more of a leading role. The album closes somewhat light-heartedly with ‘Out of the Cradle’. Rush and Peart in particular look into the future with confidence. Although it is nice to end cheerfully after an emotion-fuelled ride, I cannot deny that as a whole it is not a hugely strong song and, for me, the second least on the album. Still, the fine lyrics and some instrumental pieces make it a pleasant finale.
Blood running cold Mind going down into a dark night Of a desperate panic Or a tempest of blind fury Like a cornered beast Or a conquering hero
Taken from ‘Freeze’
For the geeks, a quick word about the production. The first mix of the album was a hell of a job to execute. Lifeson and Peart pulled out and Lee was given the task of mixing the album. Lifeson, who had taken a golf break, had to judge the result from his car’s stereo system. During mastering, the mix was damaged and the sound became distorted. As a result, the original mix sounds very harsh with little dynamics (a typical victim of the “Loudness War”). The gents were not exactly satisfied with this themselves either and for a long time nurtured the need to release a new mix. For the compilation album ’Retrospective III’, ‘One Little Victory’ and ‘Eartshine’ were successfully remixed which led to the entire album getting the same treatment in 2013 (the versions on ‘Retrospective III’ are not the same as on the 2013 reissue). The new mix has since become the standard, but the old mix can also be found on various streaming services. The music is given more breathing space, more details are audible and it sounds a lot more dynamic as a whole. At the same time, the drums in particular sound a bit stiffer and I find it a shame that some of Lee’s upper vocals have been pulled back in the mix. From a sentimental point of view, I continue to have a soft spot for the original mix, but especially if you are not yet familiar with the album, the remix is definitely the version to go for.
Cover of the 2013 remix release
Overall, quite a story, but this record really deserves that. It is an album that means an awful lot to me and, more importantly, to the band and Peart in particular. What ‘St. Anger’ was for Metallica, ‘Vapor Trails’ is for Rush (though the latter album is a lot more accomplished as far as I’m concerned). Is this the ideal starter to get to know Rush? To be fair, not really. It is not very representative of Rush’s other records, less refined and a lot rawer than they usually sound. Yet it’s also a lot more pure and personal, and maybe that’s what appeals to me so much. Vapor Trails is at times acrid but it cuts through your soul, at least mine.
****,5
It’s a smile on the edge of sadness It’s a dance on the edge of life
Taken from ‘Out of the Cradle’
From lefto to right, Alex Lifeson, Geddy Lee en Neil Peart
Stel, je werkt net als je voorvaderen en andere eilandbewoners in de visserij. Dit is decennia, zo niet eeuwen goed gegaan, totdat er iets veranderd. Er zit veel minder vis in de wateren en de vangst loopt steeds verder terug. Wil je nog iets kunnen vangen moet je steeds verder de zee op. Je hebt inmiddels je huis verkocht zodat je in ieder geval je schip nog kunt behouden en niet helemaal zonder inkomen komt te zitten. Je hebt tenslotte een gezin te onderhouden en zij rekenen erop dat er genoeg eten en kleding zal zijn. Hoe hou je dan je hoofd boven water?
Well I’m on the downeaster “Alexa” And I’m cruising through Block Island Sound I have charted a course to the Vineyard But tonight I am Nantucket bound We took on diesel back in Montauk yesterday Left this morning from the bell in Gardiner’s Bay Like all the locals here I’ve had to sell my home Too proud to leave, I work my fingers to the bone
So I could own my downeaster “Alexa” And I go where the ocean is deep There are giants out there in the canyons And a good captain can’t fall asleep I got bills to pay and children who need clothes I know there’s fish out there, but where God only knows They say these waters aren’t what they used to be But I got people back on land who count on me
uit ‘The Downeaster ‘Alexa”
Het is niet persé één van de meest voor de hand liggende tracks van Billy Joel, maar toen ik eind 2020 wat meer kennis begon te maken met zijn muziek was dit een nummer die een gevoelige snaar wist te raken. Joel verplaatst zich met ‘The Downeaster ‘Alexa’’ in een visser die door slechtere vangsten steeds moeilijker de eindjes aan elkaar kan knopen. De visser is actief in de regio van Long Island (niet ver van New York) en Joel verwijst hierbij naar een aantal wateren (Block Island Sound en Gardiners Bay), maar benoemd ook een paar (schier)eilanden zoals Nantucket, (Martha’s) Vineyard en Montauk. Normaal gesproken heb ik redelijk de pest aan de accordeon, maar deze wordt in het nummer gedoseerd gebruikt waardoor ik het ook prima kan hebben. Dit in combinatie met wat mooi viool- en baspartijen en een deinend ritme, waan je je op open zee terwijl je de stevige wind trotseert.
So if you see my downeaster “Alexa” And if you work with the rod and the reel Tell my wife I am trolling Atlantis And I still have my hands on the wheel
uit ‘The Downeaster ‘Alexa”
Het nummer ademt daarmee een wat treurige sfeer uit, terwijl het tegelijkertijd ook iets strijdbaars heeft. Ondanks dat de omstandigheden weinig hoopvol zijn blijft de visser doorvechten voor zijn bestaan. Hoewel Joel de tekst niet direct vanuit zijn eigen ervaringen geschreven heeft, trok hij het lot van de vissers zich oprecht aan. In de jaren na het uitbrengen van het nummer heeft hij een aantal keren opbrengsten van de singleverkoop gedoneerd aan vissers en met hen gedemonstreerd.
Now I drive my downeaster “Alexa” More and more miles from shore every year Since they told me I can’t sell no stripers And there’s no luck in swordfishing here I was a bayman like my father was before Can’t make a living as a bayman anymore There ain’t much future for a man who works the sea But there ain’t no island left for islanders like me
uit ‘The Downeaster ‘Alexa”
‘Storm Front’ is voor mij typisch zo’n plaatje die past bij de tijd van het jaar waarin ik het heb leren kennen, namelijk de herfst. De productie (Joel samen met Mick Jones van Foreigner) is op momenten bombastisch, maar niet extreem 80s qua sound. ‘That’s Not Her Style’ is een lekkere knallende opener waarin Joel zijn tong uitsteekt naar de paparazzi en roddelkranten die van alles schreven over hem en zijn vrouw, terwijl ‘We Didn’t Start the Fire’ een catchy opsomming van historische gebeurtenissen vanaf Joel’s geboorte (1949) tot 1989 is. Onze geschiedenisdocent was duidelijk fan van de beste man en greep daarmee de kans aan om ons kennis te laten maken met dat nummer en ‘Goodnight Saigon’ toen we les kregen over de Koude Oorlog.
Viktor was born in the spring of ’44 And never saw his father anymore A child of sacrifice, a child of war Another son who never had a father after Leningrad Went off to school and learned to serve the state Followed the rules and drank his vodka straight The only way to live was drown the hate A Russian life was very sad and such was life in Leningrad
uit ‘Leningrad’
Joel groeide op in Amerika ten tijde van de Koude Oorlog waarbij Rusland als de grote vijand werd gezien. In de jaren 80 begonnen steeds meer scheuren te ontstaan in de Sovjetunie en werd in het land langzaam maar zeker steeds meer westerse invloed toegelaten. Joel bezocht de Sovjetunie voor een korte tour in 1987 (vastgelegd met een concertfilm en een documentaire). Over zijn ervaringen daar schreef hij ‘Leningrad’, het verhaal van een Russische clown die opgroeide in de stad die tegenwoordig Sint-Petersburg heet. De hoofdpersoon, Viktor Razinov bestaat echt en heeft Joel ontmoet tijdens die tour, waarbij hij alle zes concerten bezocht. Het leverde niet alleen een levenslange vriendschap, maar ook een prachtig nummer op.
And so my child and I came to this place To meet him eye to eye and face to face He made my daughter laugh, then we embraced We never knew what friends we had until we came to Leningrad
uit ‘Leningrad’
Sometimes I’m tired, sometimes I’m shot Sometimes I don’t know How much more I’ve got Maybe I’m headed over the hill Maybe I’ve set myself up for the kill Tell me how much Do you think you can take Until the heart in you Is starting to break? Sometimes it feels like it will
uit ‘I Go to Extremes’
Hoewel ‘I Go to Extremes’ op het eerste gehoor vrij luchtig lijkt, heeft deze tekstueel een toch wat diepere laag. De manier waarop Joel de uitersten en intensiteit van gevoelens beschrijft is voor mij best herkenbaar en raakt daarmee toch wel iets. Voor ‘Shameless’ geldt in iets mindere mate hetzelfde. Geen heel spectaculair nummer, maar het heeft wel een fijne flow en steekt toch vrij goed in elkaar. De afsluitende ballad ‘And So It Goes’ is een tranentrekker eerste klas en toont Joel op zijn meest kwetsbare en puurst. Een mooi klein gehouden nummer met een emotionele tekst, hij zou het zelf ook één van zijn beste nummers vinden. Het maakt alleen wel dat het album je daarmee in een wat verdrietige stemming achterlaat. Oh well…
In every heart there is a room A sanctuary safe and strong To heal the wounds from lovers past Until a new one comes along
I spoke to you in cautious tones You answered me with no pretense And still I feel I said too much My silence is my self defense
uit ‘And So It Goes’
Het kan niet alleen maar goud zijn. Zo is het titelnummer ‘Storm Front’ aardig maar niet bijzonder en doen ‘State of Grace’ en ‘When in Rome’ mij niks. Niet dat het slecht is, maar het komt oppervlakkig over en biedt te weinig om indruk te kunnen maken.
Ik ken tot nu toe té weinig platen van Joel om te kunnen beoordelen hoe ‘Storm Front’ in vergelijking met de rest van zijn discografie scoort, maar ik vind het in ieder geval een prettig album om naar te luisteren. Hoewel niet elke track volledig blijft boeien, zijn de nummers die goed zijn dan ook wel weer écht heel goed en weet hij mij daarmee diep te raken. Hoog tijd om nog maar eens wat meer van deze man te beluisteren en hopelijk komt hij ooit nog een keertje buurten voor een concert.
***,5
So I would choose to be with you That’s if the choice were mine to make But you can make decisions too And you can have this heart to break And so it goes, and so it goes And you’re the only one who knows
Soms loopt een relatie niet zoals je hoopt en voor je het weet is er een ravijn ontstaan die steeds breder lijkt te worden. Dit zonder dat je er altijd de vinger op kunt leggen waarom dat zo is gebeurd. Mensen zijn nu eenmaal ingewikkelde emotionele wezens die elkaar sterk aan kunnen trekken maar ook af kunnen stoten. Hoe overbrug je zoiets? Alleen door te praten kun je proberen elkaar weer terug te vinden. Een hartenkreet, een smeekbede, een open uitnodiging. Please, come talk to me.
The wretched desert takes its form The jackal proud and tight In search of you I feel my way Through the slowest heaving night Whatever fear invents I swear it make no sense I reach out through the border fence Come down, come talk to me
uit ‘Come Talk to Me’
In the swirling, curling storm of desire Unuttered words hold fast With reptile tongue, the lightning lashes Towers built to last Darkness creeps in like a thief And offers no relief Why are you shaking like a leaf? Come on, come talk to me
uit ‘Come Talk to Me’
Peter Gabriel schreef ‘Come Talk to Me’ over de verstoorde relatie met zijn jongste dochter nadat hij van haar moeder scheidde. Ze had moeite om haar emoties over het stuklopen van de relatie te verwerken en nam daarom emotionele afstand van haar vader. In ‘Come Talk to Me’ smeekt Gabriel letterlijk om verzoening en uit hij zijn verlangen naar herstel van het contact met zijn dochter. Muzikaal kiest Gabriel, qua compositie, voor een vrij minimalistische aanpak met een focus op Afrikaanse ritmes waardoor in de eerste plaats de tekst centraal komt te staan. Toch gebeurd er onder de oppervlakte best een hoop, wat zich na meerdere luisterbeurten pas prijs zal geven. Gabriel legt, zoals we dat van hem gewend zijn, weer veel bezieling in zijn stem waarmee hij mij altijd diep weet te raken. Ook niet geheel onbelangrijk, Sinéad O’Connor zingt mee in de refreinen + de brug en weet daarmee nóg meer emotie aan het nummer toe te voegen. Ze zou ook meezingen op ‘Blood of Eden’ van hetzelfde album.
I said please talk to me Won’t you please come talk to me? Just like it used to be Come on, come talk to me I did not come to steal This all is so unreal Can you show me how you feel now? Come on, come talk to me
uit ‘Come Talk to Me’
En, kwam het uiteindelijk goed tussen Gabriel en zijn dochter? Gelukkig wel! Sterker nog, ze is zelfs een tijd onderdeel geweest van zijn liveband en ze hebben het nummer regelmatig als duet gezongen. Op de DVD ‘Still Growing Up: Live & Unwrapped’ staat een hele mooie emotionele live versie waarop ze het samen zingen. Hoewel ‘Come Talk to Me’ over een directe gebeurtenis gaat, is het grootste deel van de tekst erg universeel. Het is hoopgevend en een krachtig statement dat je door te praten problemen op kunt lossen en nader tot elkaar kunt komen.
Videoclip met een aangepaste versie van ‘Come Talk to Me’
I can imagine the moment Breaking out through the silence All the things that we both might say And the heart it will not be denied ‘Til we’re both on the same damn side All the barriers blown away
uit ‘Come Talk to Me’
‘Us’ is geen echte conceptplaat maar de nummers gaan wel allemaal over menselijke relaties, of deze nou familiair, vriendschappelijk of romantisch zijn. Gabriel weet altijd al veel emotie en gevoel in zijn muziek te leggen, maar op ‘Us’ gaat hij verder dan ooit en keert hij zichzelf volledig binnenstebuiten. In de jaren voor het maken van het album scheidde Gabriel van zijn eerste vrouw waardoor hij in een lange depressie terecht kwam. Hij volgde therapie en kwam er weer bovenop en schreef deze muziek over zijn verwerkingsproces.
And in this moment, I need to be needed When my self-esteem is sinking, I like to be liked In this emptiness and fear, I want to be wanted ‘Cause I love to be loved I love to be loved
uit ‘Love to Be Loved’
My grip is surely slipping I think I’ve lost my hold Yes, I think I’ve lost my hold I cannot get insurance anymore They don’t take credit, only gold Is that a dagger or a crucifix I see You hold so tightly in your hand And all the while the distance grows between you and me I do not understand
uit ‘Blood of Eden’
Gevoelige momenten zijn er dus genoeg op ‘Us’. Wat te denken van de behoefte aan erkenning en liefde zoals Gabriel bezingt in ‘Love to Be Loved’. Maar ook ‘Blood of Eden’, over een verwoede poging om doormiddel van intimiteit weer tot elkaar te komen. In ‘Washing of the Water’ toont Gabriel misschien wel zijn meest kwetsbare kant. De momenten waarop zijn stem lijkt te breken door zijn emoties komen elke keer weer hard binnen. Echt een prachtige ballad. Met ‘Fourteen Black Paintings’ wordt het qua toetsenwerk (bespeeld door John Paul Jones van Led Zeppelin) zelfs een heel klein beetje Genesis achtig. Misschien niet direct het meest opvallende nummer van het album, maar het is erg sfeervol en intens.
Letting go, it’s so hard The way it’s hurting now To get this love untied So tough to stay with this thing ‘Cause if I follow through I face what I deny I get those hooks out of me And I take out the hooks that I sunk deep in your side Kill that fear of emptiness, loneliness I hide
uit ‘Washing of the Water’
Don’t talk back Just drive the car Shut your mouth I know what you are Don’t say nothing Keep your hands on the wheel Don’t turn around This is for real
uit ‘Digging in the Dirt’
Voor de videoclip van ‘Digging in the Dirt’ won Gabriel een Emmy
Digging in the dirt Stay with me, I need support I’m digging in the dirt To find the places I got hurt Open up the places I got hurt
uit ‘Digging in the Dirt’
Gelukkig staat er ook wat luchtiger materiaal op ‘Us’, zoals het hitgevoelige ‘Steam’ (heerlijke groove!) en Gabriel’s ode aan orale seks in ‘Kiss that Frog’ (en ik als kind maar denken dat ie gewoon over een kikker en een prinses aan het zingen was…). In de andere grote single, ‘Digging in the Dirt’ laat Gabriel een wat donkere kant van zichzelf zien. Hij houdt zichzelf een spiegel voor en confronteert zichzelf met zijn negatieve (destructieve) gedachten Het is knap hoe Gabriel zowel woede als kwetsbaarheid in een krachtig nummer perfect tot uiting kan laten komen. ‘Digging in the Dirt’, werd zelfs een hit en heeft een indrukwekkende videoclip. Het enige nummer waar het voor mij een beetje schuurt is het semititelnummer ‘Only Us’, al begint deze na wat meer luisterbeurten steeds beter te bevallen. ‘Secret World’ sluit het album tekstueel enigszins cryptisch maar zeker in stijl af. Bassist Tony Levin steelt hier de show met zijn prachtige fretloze basspel.
I can hear the distant thunder of a million unheard souls Watch each one reach for creature comfort For the filling of their holes
uit ‘Blood of Eden’
From the pain come the dream From the dream come the vision From the vision come the people From the people come the power From this power come the change
uit ‘Fourteen Black Paintings’
Ik kende ‘Us’ al wel wat jaren, maar heb het onterecht toch nooit echt aandachtig genoeg beluisterd waardoor hij nooit écht goed binnenkwam. Dat is inmiddels wel anders, het is namelijk een bloedmooie plaat, goed geproduceerd (door Gabriel samen met Daniel Lanois, bekend van oa. U2, Robbie Robertson en Brian Eno) met ongelofelijk intense nummers. ‘Us’ is instrumentaal misschien wat rustiger en introverter dan de meeste platen van Gabriel maar ondersteund daarmee perfect de gevoelige teksten. Op momenten wanneer de herkenning in teksten door gebeurtenissen uit het leven toeneemt gaat de muziek eenmaal meer leven. Je kwetsbaarheid durven tonen is geen zwaktebod maar een kracht en Gabriel geeft met ‘Us’ het goede voorbeeld. What was it we were thinking of?
****,5
Seeing things that were not there On a wing on a prayer In this state of disrepair Down by the railway siding In our secret world, we were colliding In all the places we were hiding love What was it we were thinking of?
uit ‘Secret World’
River, oh, river River running deep Bring me something That will let me get to sleep In the washing of the water Will you take it all away? Bring me something To take this pain away
Yeah, het is lente. Dát vraagt toch wel om minimaal één vrolijker album. En daarvoor zit je bij Tower of Power zeker goed! ‘T.O.P.’ is een plaat waar ik in de loop van de jaren steeds vaker op teruggevallen ben. Wat in eerste instantie een leuk maar niet al te bijzonder album leek, bleek later een groeiplaat te zijn. En met de openingstrack hebben ze een absolute klassieker gemaakt. “The only thing that turns me on is when I hear a soulful song…”
The only thing that turns me on is when I hear a soulful song I like soul with a capital S Sweet soul music, that’s the best Soul with a capital S
uit ‘Soul with a Capital ‘S”
Soul dus, maar wel met een behoorlijke funkfundering. Of eigenlijk toch andersom, Tower of Power is in de basis een soulband die her en der de nodige funk in de mix gooit. Wat meteen opvalt aan ‘Soul with a Capital ‘S’’ is hoe ongelofelijk strak de blazerssectie onder leiding van Emilio Castillo staat te spelen. Niet voor niets dat zij ook als sessiemuzikanten veelgevraagd waren bij andere grote artiesten (denk oa. aan Santana, Elton John, Candy Dulfer en nog veel meer). Ik heb de band zelf twee keer live mogen zien en ook daar maken zij het nog steeds waar. Bijzonder gaaf om mee te maken! Daarnaast had Tower of Power met Rocco Prestia een weergaloze bassist (helaas in 2020 overleden) die ook op ‘Soul with a Capital ‘S’’ de sterren van de hemel speelt. Wat een ongelofelijke groove had deze man! Inmiddels hebben ze met Marc van Wageningen (een Nederlander!) een waardig opvolger gevonden.
Music makes you happy, or it can make you sad It can turn the worst day, to the best you ever had For entertainment value, if I had to choose You and me might disagree, ‘cause I like rhythm and blues Now I’m not dissin’ disco, not sayin’ punk is bunk I can’t settle for heavy metal, ‘cause I gotta have that funk
uit ‘Soul with a Capital ‘S”
‘Soul wih a Capital ‘S’’ is en blijft voor mij één van de fijnste feel-good nummers. Hoe shit je je ook voelt, met deze song gaat eigenlijk altijd de zon wel weer een beetje schijnen. Ook de niet al te serieuze tekst tovert elke keer wel weer een lach op m’n gezicht. Ik ben zelf totaal geen danser, maar bij zo’n nummer als dit is het toch wel erg lastig om niet wat moves uit je mouw (proberen) te schudden. Heerlijk!
Ik leerde Tower of Power via een vriend van de middelbare school kennen die wat meer muziek in de funk en jazz hoek zocht. In die tijd kon je nog cd’s bij de bibliotheek lenen en daar hadden ze deze en ‘Souled Out’. Beide prima platen, al luisterde ik er niet enorm veel naar. Dit veranderde een aantal jaren later. Zo deed hij het opeens goed bij wandelen/sporten (funk geeft energie!) als bij het studeren (door de nodige rustigere balladachtige nummers). Waar ik in eerste instantie de plaat wat wisselvallig vond omdat ik eigenlijk altijd de langzamere nummers skipte, begon ik opeens de afwisseling erg te waarderen. Zo zie je maar weer hoe muziek in de loop van de jaren kan rijpen.
Something’s going on No one’s quite sure A quiet scream Can’t be what it seems
uit ‘Quiet Scream’
Naast ‘Soul with a Capital ‘S’’ zijn er nog een aantal lekkere dansbare funkkrakers terug te vinden op ‘T.O.P.’. Wat te denken van het op en top 90s aandoende ‘It All Comes Back’ met diepe bas, het heerlijk vrolijke ‘I Like Your Style’ en het tikkeltje ondeugende ‘Come on with It’ (gezongen door Castillo). Probeer daar maar eens stil bij te zitten! Ook het wat meer poppy ‘You’ (gezongen door gitarist Carmen Grillo) is de laatste jaren enorm gegroeid bij mij en is daarmee een klein favorietje geworden. ‘The Real Deal’ is ook een prima funkstamper, al doet de key change bij het laatste refrein (zoals wel vaker) afbreuk aan de rest van de track. Alleen ‘Mama Lied’ met een te vaak herhalend refrein doet het bij mij wat minder goed en is wat aan de melige kant.
Er moet natuurlijk ook wat te zwijmelen zijn en lukt met de ballads op deze plaat zeker wel. Hoewel de hoeveelheid ballads en balladachtige nummers voor zo’n funky plaat misschien wat aan de hoge kant is zijn het prima songs. Eerlijk is eerlijk, ze hebben wat moeten rijpen voordat ik ze heb leren waarderen. Zo is ‘Please Come Back to Stay’ een sterke ballad met een emotionele lading en is ‘Quiet Scream’ door het haast wat onheilspellende randje erg geslaagd (hier werkt de key change dan weer wel). ‘Come to a Decision’ is degelijk maar wat standaard en daardoor voor mij de minste van de drie.
Love, just let me hold you Another day I don’t need to control you Have it your way I just want to love you What more can I say? Darling, please come back to stay
uit ‘Please Come Back to Stay’
Ook staat er nog wat instrumentaal werk op de plaat. ‘Cruise Control’ brengt me weer terug naar m’n middelbare schooltijd en heeft zowel een feel-good als een licht melancholische vibe. Samen met ‘South of the Boulevard’ zijn het twee sterke jamachtige songs waarbij alle bandleden de mogelijkheid krijgen om te shinen. ‘The Educated Bump Part I’ en ‘II’ zijn leuke fragmentjes die de plaat halverwege onderbreekt en afsluit maar té kort om echt zelfstandige nummers te zijn. Hier hadden ze beter één langer nummer van kunnen maken.
Als laatste toch ook nog even een bijzondere vermelding voor de zanger op ‘T.O.P.’, Tommy Bowes. Hij heeft een stem die zowel de ruigheid van de funk aan kan als de gevoeligheid die ballads nodig hebben. Jammer genoeg is hij geen onderdeel meer van de band. ‘T.O.P.’ is productioneel misschien een tikkeltje aan de gladde kant, maar het geheel is heerlijk afwisselend en opgebouwd uit sterke nummers waardoor het een fijne en boeiende plaat blijft. Het feit dat het album zo gegroeid is in de afgelopen jaren bevestigd dat ook wel. Of het nou lente of een ander seizoen is, van ‘T.O.P.’ valt altijd wel te genieten!
“A season for joy, a season for sorrow”, beter had Sting het niet kunnen omschrijven. De winter is bijna voorbij en dat is zowel jammer als fijn. De winter op z’n mooist is stevig koud terwijl het binnen warm is, veel sneeuw en ijs en met betoverende luchten. En als het tegenzit, zoals dat steeds vaker gebeurd, is de Hollandse winter een verlenging van de herfst. In dat geval kan de lente niet snel genoeg beginnen. Maar hé, áls het op en top winter is, is het voor een sentimenteel wezen zoals ik een periode van hoge pieken en diepe dalen. “The Hounds of Winter, they follow me down…”
I still see her face As beautiful as day It’s easy to remember Remember my love that way All I hear is that lonesome sound The Hounds of Winter They follow me down
uit ‘ The Hounds of Winter’
I walk through the day My coat around my ears I look for my companion I have to dry my tears It seems that she’s gone Leaving me too soon I’m as dark as December I’m as cold as the Man in the Moon
uit ‘The Hounds of Winter’
Je loopt alleen door een schilderachtig met sneeuw bedekt landschap. Het vriest stevig en je adem condenseert. Het is compleet stil, behalve het gekraak onder je voeten. Het laatste zonlicht schijnt over de vlakte voordat de zon achter de horizon verdwijnt. Zo voelt het luisteren naar ‘The Hounds of Winter’, een melancholische trip door een winter vol warmte, kou, geluk en eenzaamheid. Het levert wat mij betreft één van Sting’s beste nummers ooit op. Hij heeft er weer ouderwets z’n best op gedaan om een interessante compositie te schrijven met mooie akkoordwisselingen en enorm veel gevoel. Wat ook helpt is dat hij fantastisch bij stem en zelfs nog een aantal keren de hoogte in durft te gaan. Voeg daarbij een mooie emotioneel beladen tekst en je hebt één van de hoogtepunten uit Sting’s carrière te pakken. Ook de meer ingetogen versie van ‘If on a Winter’s Night…’ mag er zeker zijn, al blijf het origineel van ‘Mercury Falling’ de versie die keer op keer door mijn ziel snijdt
A season for joy A season for sorrow Where she’s gone I will surely, surely follow She brightened my day She warmed the coldest night The Hounds of Winter They got me in their sights
uit ‘The Hounds of Winter’
Verder was ik eigenlijk nog niet zo bekend met ‘Mercury Falling’, dus heb hem toch maar eens wat vaker beluisterd de afgelopen weken. Het is een degelijke plaat die wat mij betreft wel voornamelijk door het weergaloze openingsnummer gedragen wordt. De tijd van de echt grote hits voor Sting is halverwege de jaren 90 wel voorbij en ook artistiek begint de klad er langzamerhand een beetje in te komen. Maar er valt zeker genoeg te genieten op deze plaat. Zo is ‘I Hung My Head’ een geslaagd westernverhaal (geschreven in 9/8 maat en later gecoverd door Johnny Cash!), is ‘You Still Touch Me’ vintage Sting en mogen ook de twee afsluiters ‘Valparaiso’ en ‘Lithium Sunset’ er zijn. De rest is wat wisselvalliger maar zeker niet slecht.
Here in the courthouse, the whole town is there I see the judge high up in his chair “Explain to the courtroom what went through your mind And we’ll ask the jury what verdict they find” I said “I felt the power of death over life I orphaned his children, I widowed his wife I beg their forgiveness, I wish I was dead” I hung my head, I hung my head
uit ‘I Hung My Head’
If I should die And water’s my grave She’ll never know if I’m damned or I’m saved See the ghost fly over the sea Under the moonlight, there she can safely go Round the Cape Horn to Valparaiso
uit ‘Valparaiso’
Het is misschien niet allemaal even spannend of spectaculair, maar de nummers zijn absoluut vakkundig en vernuftig gemaakt. Er is niet echt een track die door de ondergrens heen zakt. Tegelijkertijd merk je wel dat Sting over zijn hoogtepunt heen is en dat het geheel minder sterk is dan zijn vorige albums. Écht een fantastische plaat zou hierna ook niet meer volgen, maar ‘The Hounds of Winter’ pakken ze ons niet meer af!
Fill my eyes O Lithium sunset And take this lonesome burden Of worry from my mind Take this heartache Of obsidian darkness And fold my darkness Inside your yellow light
Ochja de liefde, wat is er niet over te zeggen? De liefde is magisch, de liefde bestaat niet zonder pijn. De liefde geeft hoop, de liefde maakt je hopeloos. De liefde doet leven, de liefde doodt. Het zijn allemaal onoriginele en kloppende clichés, maar als ze door een wereldzanger gezongen worden kom je daar goed mee weg. En zeker op een dag als vandaag. Sommige mensen vinden Valentijnsdag maar commercieel gedoe, anderen gaan compleet los om hun geliefde helemaal te verwennen. En weer anderen zwijmelen met verlangens weg op sentimentele muziek. Kortom, ‘I Need Your Love’.
I’ve passed the point of no return And all the tears have dried Don’t want to stop and watch the bridges burn Because I keep wishing I was on your side I need your love I want you every way I need your love Can’t help this feeling coming back everyday
uit ‘I Need Your Love’
Eerst even rustig de spanning opbouwen om vervolgens dat typische Boston gitaargeluid op je afgevuurd te krijgen. Hoewel het smullen is van het gitaarwerk van Tom Scholz en Gary Pihl, is de hoofdrol weggelegd voor de nieuwe zanger, namelijk Fran Cosmo. Hoe de man deze zangpartijen neerzet bezorgt me na al die keren luisteren nog steeds kippenvel. Wat een overgave en bezieling! Het levert een ontzettend bevlogen hardrocknummer met een dikke emotionele lading op. ‘I Need YourLove’ is een fantastische openingssong en leadsingle voor de eerste Boston plaat in 8 jaar. Het zou tevens de laatste Boston single zijn die in diverse charts terecht zou komen.
I’m at the point of no return I’ve finally crossed the line Don’t want to stop and watch the bridges burn Cause I can’t stand to see you stay behind
uit ‘I Need Your Love’
Alhoewel Boston op dat moment zo’n 20 jaar bestaat is dit pas hun vierde plaat. Dat komt vooral omdat Boston geen standaard groep is. Het is praktisch een eenmansband en het levenswerk van Scholz, een ingenieur die met zijn technische kennis weet hoe hij apparatuur moet maken om zijn gitaar precies zo te laten klinken zoals hij zou willen. Het meeste van de spacey geluiden op de Boston albums komen niet uit synthesizers maar uit zijn gitaar met verschillende effecten. Scholz neemt als perfectionist ruim de tijd voor het maken van zijn albums en doet dit voornamelijk in zijn eentje.
Een andere belangrijke factor binnen Boston was zanger Brad Delp, je hoeft alleen maar aan ‘More Than a Feeling’ te denken om te weten wat voor een ongelofelijk gouden strot deze man had. Ten tijden van ‘Walk On’ was Delp wel klaar met het wachten op Scholz en stortte hij zich op andere projecten (hij zou voor de tournee wel weer terugkeren). Cosmo, goede vriend van Delp, werd zijn opvolger en had een bijna onmogelijke taak. Cosmo mist misschien iets van de warmte die Delp in zijn stem had, maar compenseert dit met een (net) iets groter bereik. Op tours in de jaren 90 en begin 00s zouden Cosmo en Delp beide leadzang op zich nemen waarbij Cosmo de hoge uithalen van Delp op zou vangen. Wat moet het gaaf zijn geweest om deze band met beide zangers live gezien te kunnen hebben!
The way that you hold me I don’t know if I was dreaming And dreams aren’t enough Life is so lonely I need someone to believe in Someone to love Can’t you see that’s everything to me That’s enough
uit ‘Magdalene’
Met ‘Livin’ for You’ en ‘Magdalene’ staan er twee prachtige powerballads op de plaat. ‘Livin’ for You’ is een wat traditionelere Boston ballad zoals ‘A Man I’ll Never Be’ en ‘To Be a Man’ dat op eerdere platen waren. Scholz weet als geen ander om met zijn typische gitaarharmonieën het nummer naar grote hoogte te stuwen. ‘Magdalene’ is een herbewerking van een Hybrid Ice nummer, al heeft Scholz er wel een behoorlijk eigen twist aan gegeven met veel muzikale en tekstuele aanpassingen. Het is daarmee zeker niet zomaar een coverversie. Het is misschien een kwestie van welke versie je eerder hebt leren kennen, maar ik vind de Boston versie op eigenlijk alle fronten superieur. Muzikaal veel gelaagder, maar met name vocaal enorm indrukwekkend gezongen. De manier waarop Cosmo de pre-chorus zingt en de hoge noten uit zijn tenen haalt zorgen ervoor dat de tranen mij altijd in de ogen schieten. Wat een bezieling!
Everybody’s got to find a way And everybody’s trying everyday to remind you What’s standing behind you? What’s it take to see? What’s it take to believe right from wrong? Never knowing where you belong Walk On
uit ‘Walk On’
Het hart van de plaat is de ‘Walk On’ suite, bestaande uit vier delen. ‘Walkin’at Night’ geeft Scholz de ruimte om zijn gitaarskills te showen. Ook al heb ik instrumentale stukje muziek al tig keer gehoord, op het moment dat het distortion effect op de gitaar wordt gezet krijg ik daar nog steeds een ontzettende kick van. ‘Walk On’ met het instrumentale ‘Get Organ-zed’ er achteraan hadden zo op het debuut album of ‘Don’t Look Back’ kunnen staan. Dit komt het meest in de buurt van de klassieke 70s Boston sound (zou het toch een beetje komen doordat Delp eraan meegeschreven heeft?). Als ‘WalkOn (Some More)’ de suite afsluit hebben we toch een minuut of 12 kunnen geniet van een episch tripje met Scholz’s ruimteschip door het Boston universum vol gitaren en orgels.
Verder hebben we nog ‘Surrender to Me’ en ‘What’s Your Name’ wat gewoon prima rocksongs zijn. Met name de tweede is in de afgelopen jaren wat in waardering gestegen nadat ik er vroeger niet zoveel aan vond. ‘We Can Make It’ zorgt ervoor dat het album al rockend op een hoopvolle manier afgesloten wordt. Of verraadt het vervormde gitaargeluid op het einde toch iets onheilspellends…?
Well, I know you wouldn’t understand it Didn’t know what I should say or do And it wasn’t quite the way I planned it But I had to find a way to you
uit ‘What’s Your Name’
Is er ook nog wat kritiek? Hoewel met name de gitaarsound naturlijk fantastisch klinkt is het drumgeluid wat mij betreft dan wel behoorlijk knudde. Veel te elektronisch getriggerd waardoor er vrijwel geen dynamiek in zit. En dat is jammer want dat doet toch wel een beetje afbreuk aan de kwaliteit van de productie en laat het geheel wat meer gedateerd klinken dan nodig zou zijn. Verder alle lof voor (waarschijnlijk) het laatste écht goede Boston album. De plaat sleurt mij al jaren door de nodige gebroken harten heen en blijft dat voorlopig ook zeker doen. Walk on…
Een wat luchtiger nummer deze keer. Een collega tipte mij deze band waar hij zwaar fan van is, Tame Impala. Ik moet tot mijn schaamte bekennen dat ik de door Kevin Parker geleide band alleen maar van naam kende. Een goed voornemen voor dit jaar was ook om de muzikale horizon eens wat te gaan verbreden en niet te veel in dezelfde rock bubbel te blijven hangen. “Welke plaat van ze moet ik eens proberen?”, vroeg ik aan mijn collega. “Sowieso ‘Currents’!” was zijn antwoord.
Videoclip voor de single edit van ‘Let It Happen’
All this running around, I can’t fight it much longer Something’s trying to get out and it’s never been closer If my take-off fails, make up some other story But if I never come back, tell my mother I’m sorry
uit ‘Let It Happen’
Nou, ‘Let It Happen’ dan maar, geef je er maar aan over. En man, wat een lekkere trip is dit openingsnummer van ‘Currents’. Het is aardig uitgesponnen maar doordat het nummer steeds subtiel veranderd blijft het goed behaphaar en boeiend tegelijkertijd. Parker weet een fijne sfeer te scheppen met een track waar je zowel in je eentje op kunt trippen als op los kunt gaan op de dansvloer. Een oorwurm eerste klas en een erg verslavend nummer wat al de nodige keren op repeat heeft gestaan.
Baby, now I’m ready, moving on Oh, but maybe I was ready all along Oh, I’m ready for the moment and the sound Oh, but maybe I was ready all along
uit ‘Let It Happen’
‘Let It Happen’ is voor mij wel meteen het hoogtepunt van de plaat, maar ‘Currents’ is in zijn geheel een hele fijne plaat zonder zwakke momenten. Aan Parker’s (hoge) stem heb ik even moeten wennen maar bevalt mij nu eigenlijk wel prima. Het songmateriaal is toegankelijk maar wel instrumentaal interessant genoeg om te blijven boeien. Daar zijn de nummers gelaagd genoeg voor. Er zijn wat lekkere uptempo tracks zoals ‘The Moment’, ‘Reality in Motion’ en ‘The Less I Know The Better’ met zijn gouden baspartij. Als bassist zijnde is het sowieso smullen van de lekkere funky lijntjes waarmee Parker een stevige basis aan de nummers geeft. Het heeft mij er in ieder geval al toe gezet om weer wat vaker de basgitaar op te pakken.
In the end, it’s stronger than I know how to be And I can’t just spend my whole lifetime wondering I fell in love with the sound of my heels on the wooden floor I don’t want my footsteps to be silent anymore
uit ‘The Moment’
Toch is het niet alleen maar luchtig. Nummers als ‘Yes I’m Changing’ (mooi toetsenwerk!), ‘Eventually’, ‘Past Life’, ‘’Cause I’m A Man’ en ‘Love/Paranoia’ zijn eigenlijk best wel moody met een toch wat treurige ondertoon. De teksten over het eindigen en ontdekken van nieuwe relaties helpen daar natuurlijk ook wel bij. Dit zorgt voor de nodige afwisseling waardoor het geheel nog wat sterker wordt. Ook de wat langere afsluiter ‘New Person, Same Old Mistakes’ is erg geslaagd een hoogtepunt.
There’s no one else around you Not that I was waiting, vision ever fading Heading for the deep end Soon as I remember, baby, I surrender I just need to breathe out Decisions are approaching, reality in motion
uit ‘Reality in Motion’
Mijn collega omschreef de plaat als ‘feelgood’, maar zó vrolijk vind ik hem eigenlijk nou ook weer niet. Tuurlijk, er zijn genoeg nummers die zeker muzikaal een wat vrolijkere vibe hebben, maar het is op momenten eigenlijk best wel melancholisch. Laat dat nou net iets zijn waar ik erg gevoelig voor ben en graag zoek in muziek. En dat te bedenken dat Parker de nummers zowel allemaal zelf geschreven, gezongen, gespeeld als geproduceerd heeft! Ik ken deze plaat nog niet zo lang maar ga hem de komende periode zeker vaker draaien en verder kennismaken met de muziek van Tame Impala.
Rush’s drummer en tekstschrijver Neil Peart heeft over van alles en nog wat teksten geschreven. Van sciencefictionverhalen tot het leven in de suburbs en van de ontwikkeling van de atoombom tot liefdesliedjes zonder gebruik te maken van al te veel clichés. Niet voor niets is hij één van mijn favoriete tekstschrijvers binnen het genre, hij weet je altijd tot denken aan te zetten of diep te raken. Met misschien wel het meest emotionele Rush nummer, namelijk ‘The Pass’, snijdt hij een taboeonderwerp op een hartverscheurende manier aan.
And now you’re trembling on a rocky ledge Staring down into a heartless sea Can’t face life on a razor’s edge Nothing’s what you thought it would be
uit ‘The Pass’
Videoclip voor ‘The Pass’, for some reason niet op het Youtubekanaal van Rush zelf
Al bijna 16 jaar is Rush mijn favoriete band. De energie, het gevoel, de muzikaliteit en diepe teksten maken dat er nog altijd zoveel te ontdekken valt in hun muziek. ‘Vapor Trails’ was destijds mijn eerste kennismaking met ze, een plaat die ik nog steeds diep koester. Inmiddels bestaan ze niet meer, maar in de bijna 50 jaar dat dit Canadese trio muziek heeft gemaakt hebben ze 20 (inclusief een cover EP) platen uitgebracht die allemaal net even wat anders klinken qua sound. Of je nu iets zoekt wat heavy, poppy of juist meer uitgesponnen is, het geluid van de band bleef zich ontwikkelen terwijl je altijd kon horen dat het Rush was. Gelukkig heb ik de mannen twee keer live mogen zien, waarvan het concert in 2011 mijn eerste echte grote concert was. Daar heb ik nog steeds hele dierbare herinneringen aan. ‘Presto’ is een wat minder bekende en niet zo’n populaire plaat maar heeft met het aangrijpende ‘The Pass’ één van hun allerbeste nummers in huis.
All of us get lost in the darkness Dreamers learn to steer by the stars All of us do time in the gutter Dreamers turn to look at the cars Turn around and walk the razor’s edge Don’t turn your back And slam the door on me
uit ‘The Pass’
Peart besloot uit onbegrip om met ‘The Pass’ een nummer te schrijven over zelfdoding onder jongvolwassenen. Om dit zorgvuldig aan te pakken en om te voorkomen dat de tekst bol zou komen te staan van clichés, deed hij uitgebreid onderzoek naar verschillende tragische situaties en verhalen van nabestaanden. Zanger en bassist Geddy Lee en gitarist Alex Lifeson zijn er perfect in geslaagd om de emotie van de tekst uit te drukken in muziek die zowel wanhopig als hoopvol klinkt. Lifeson speelt een eenvoudige maar enorm doeltreffende solo waarmee hij laat zien dat een goede gitaarsolo niet per se uit een waterval van noten hoeft te bestaan. Met name de refreinen zijn weergaloos, Lee’s zang in combinatie met de muziek zorgen keer op keer voor een passende emotionele climax. Choosing light over darkness.
It’s not as if this barricade Blocks the only road It’s not as if you’re all alone In wanting to explode Someone set a bad example Made surrender seem all right The act of a noble warrior Who lost the will to fight
uit ‘The Pass’
Peart omschreef het doel van het nummer als om het ‘romantische imago’ van zelfdoding te ontkrachten. Het is niet eervol of een heldendaad om uit het leven te stappen, maar een tragedie met zoveel leed voor nabestaanden. Peart is realistisch en rijkt je geen directe oplossing voor je problemen aan, maar laat je in ieder geval zien waar deze niet te vinden is. Het leven is niet altijd makkelijk, maar sluit jezelf niet af voor hulp van je vrienden of familie. Gelukkig heeft Peart zelf ondanks de verliezen en mentale inzinking die hij een kleine 10 jaar na het schrijven van ‘The Pass’ zou krijgen, het licht kunnen laten winnen van de duisternis. Ik kan mensen zijn boek ‘Ghost Rider: Travels on the Healing Road‘ van harte aanbevelen. Het is inspirerend om te lezen hoe de man na zoveel leed zichzelf heeft kunnen herpakken. Voor iemand die zelf ook wel eens met zulke issues worstelt betekent dit nummer ontzettend veel voor mij. Het geeft levenskracht en wil om door te zetten, ook op de momenten dat je even niet meer door de dichte mist heen kunt kijken.
No hero in your tragedy No daring in your escape No salutes for your surrender Nothing noble in your fate Christ, what have you done?
uit ‘The Pass’
Gelukkig is ‘Presto’ verder energiek en luchtig genoeg om niet in een grafstemming te blijven hangen, al heeft de plaat best wel zijn melancholische momenten. De wat lichte, weeïge productie zal daar ook wel de nodige invloed op hebben en past daar wat mij betreft perfect bij. Voor veel mensen is het een punt van kritiek, maar ik heb eigenlijk geen moeite met hoe ‘Presto’ klinkt. Het contrasteert wat mij betreft mooi met hun meer bombastischere jaren 80 albums en het zwaardere geluid wat vanaf ‘Counterparts’ terug zou komen. Het is daarmee één van hun meest toegankelijke albums uit hun carrière geworden. ‘Presto’ betekende eveneens weer een transitie naar een ander geluid. Na hun vorige plaat ‘Hold Your Fire’ vond Lifeson het inmiddels door keyboard en synthesizers gedomineerde geluid wel welletjes en stuurde aan op een meer gitaar georiënteerde sound. Er zijn nog genoeg toetsen gespeeld door Lee te horen op het album, maar wel duidelijk meer als een ondersteunend instrument. Lifeson is daarmee meer aanwezig maar door het wat lichtere gitaargeluid zeker niet dominant. Hij weet als geen ander hoe de muziek in te kleuren met mooie gelaagde gitaarpartijen. Lee en Peart blijven een innovatieve ritmesectie die hier en daar zelfs wat funky uit de hoek komen. Voor mij als bassist valt hier weer flink te genieten van hun fantastische spel.
Sun dogs fire on the horizon Meteor rain stars across the night This moment may be brief But it can be so bright Reflected in another source of light When the moment dies The spark still flies Reflected in another pair of eyes
uit ‘Chain Lightning’
All puffed up with vanity We see what we want to see To the beautiful and the wise The mirror always lies
uit ‘War Paint’
Kant A is wat mij betreft goud en kan zich zo meten met de vorige fantastische platen die ze gemaakt hebben. ‘Show Don’t Tell’ opent spannend, een tikkeltje ruig en funky. Heerlijke bas solo ook! Grappig om te lezen dat dit nummer nog de nummer 1 positie in de Amerikaanse rockhitlijsten heeft behaald. Van ‘Chain Lightning’ kan ik nog steeds kippenvel krijgen. Het intro, de tekst, (de gebroken gitaarakkoorden in) het refrein, het is één en al magisch voor mij. Ook ‘War Paint’ weet een gevoelige snaar te raken met een mooi refrein en emotioneel outro. ‘Scars’ is één van de weinige bijna dansbare nummers van de band. Experimenteel met focus op ritme, maar wat mij betreft zeker geslaagd met wederom een rake tekst (en een sequencer in plaats van een basgitaar). Ook titelnummer ‘Presto’ is sterk gearrangeerd en heeft een ontroerende tekst. Overigens het enige nummer van het album wat ik live heb mogen zien. Het nummer zou enkel tijdens de ‘Time Machine Tour’ van 2010 en 2011 live gespeeld worden.
Pleasure leaves a fingerprint As surely as mortal pain In memories they resonate And echo back again
uit ‘Scars’
Dreams are sometimes catching Desire goes to my head Love responds to your invitation Love responds to imagination
uit ‘Chain Lightning’
Tot zover eigenlijk gewoon een perfecte plaat, maar op de tweede helft staan ‘Superconductor’ en ‘Anagram (For Mongo)’, wat ik dan weer twee van Rush’s slechtste nummers vind. Er valt muzikaal en tekstueel best wel wat te genieten, maar de nummers zijn voor Rush begrippen flauw en gewoon niet goed genoeg. ‘Hand Over Fist’ is een degelijke track maar ook té standaard om echt Rushwaardig te zijn. Gelukkig is de oproep tot de aanpak van klimaatverandering ‘Red Tide’ fantastisch. Sterk gearrangeerd en het is smullen van nog wat orgelpartijtjes in het refrein. Ook ‘Available Light’ is prachtig, een hoopvolle afsluiter met een mooi emotioneel zingende Lee.
Deadline approaches For the weary land It used to be something But we let it run down in our hands Too late for debate, too bad to ignore Quiet rebellion leads to open war Bring a sea-change to the factory floor As the red tide covers the shore
uit ‘Red Tide’
Alhoewel ik Presto niet een van de beste Rush platen vind (al zegt dat meer over hun andere platen), is het er toch eentje die ik vrij vaak uit de kast pak. Het zal toch wel de licht melancholische toon zijn die mij zo aanspreekt, verpakt in frisse toegankelijke nummers. Er valt zeker nog een hoop moois te ontdekken na hun ‘gouden periode’.
All four winds together Can’t bring the world to me Shadows hide the play of light So much I want to see Chase the light around the world I want to look at life In the available light
Mooiboy Music 