Pat Metheny – America Undefined (From This Place, 2020)

Het zijn turbulente tijden op het wereldtoneel. Geflipte wereldleiders, oorlogen, toenemende polarisatie en de ene crisis volgt de andere op. Om het op zijn Hollands te zeggen; het is wel eens gezelliger geweest. Dit terwijl verbinding de mensheid zoveel meer biedt dan afstand. Jazz-fusion legende en gitarist Pat Metheny maakt in een late fase van zijn carrière een prachtig (grotendeels) instrumentaal conceptalbum rondom de vraag: “Where do we go from here, from this place?”

Altijd gewaagd, je plaat laten beginnen met een lang instrumentaal, niet al te toegankelijk nummer. Er gebeurd zo ontzettend veel in die eerste minuten, alsof je overprikkeld door een wereldstad wandelt terwijl het spitsuur is. Het is chaos, maar wel georganiseerde chaos. Hoe vaker je door die drukke straat loopt, hoe beter je patronen kunt waarnemen en je daar een soort rust in kunt ontdekken. En dan is daar opeens de kalmte. Maar je proeft aan alles, hier is iets niet in de haak. Er hing sowieso al een broeierige sfeer in die stad en dat was misschien toch niet op zo’n positieve manier. Dit kan zomaar elk moment helemaal fout gaan. Je hoort de trein langzaam steeds dichterbij komen, de spoorwegovergang springt aan en het is wachten op de crash. *honk*. Ik krijg toch elke keer weer een beetje kippenvel bij die geweldige climax. De opbouw, de ontlading, de intensiteit, wauw! ‘America Undefined’ blijft bij elke luisterbeurt meer boeien en zich aan je openbaren.

From this place, I cannot see
Heart is dark, ‘neath rising seas
From this place, I don’t believe
All my hopes, my sweet relief

uit ‘From This Place’

‘From This Place’ kwam net vóór de coronapandemie uit en Metheny had natuurlijk niet kunnen bedenken dat de plaat daarmee nog veel meer lading zou krijgen. De tornado op de hoes is een bestaande foto en toont op intrigerende wijze hoe ‘the shit would hit the fan’. Nou, dat hebben we geweten. Een toepasselijk hoes voor een prachtige plaat. Metheny wordt op ‘From This Place’ bijgestaan door een relatief jonge band, namelijk pianist Gwilym Simcock, bassiste Linda May Han Oh en drummer Antonio Sánchez. Ook de grote Luis Conte speelt de nodige percussie mee. Elke muzikant krijgt voldoende ruimte in de spotlight, zonder dat ze elkaar in de weg zitten of dat het niet in dienst van het nummer staat.

From here, I say I can’t breathe
Both fear and hurt, again we bleed
Unsafe, unsound, it is all unclear to me
Don’t know how to be

uit ‘From This Place’

Wat mij betreft heeft album eigenlijk alleen maar rake tracks, zoals het luchtige ‘Wide and Far’ (met een prachtige baspartij op het einde van het nummer) en het meer zomerse ‘Everything Explained’. Elke track is zó goed gecomponeerd, sfeervol en rijk aan mooie melodielijnen, je blijft continu nieuwe dingen ontdekken waardoor de verveling eigenlijk nooit toe kan slaan. Het diep melancholische ‘The Past in Us’ (met mooi harmonica spel) steekt daar samen met het langzaam steeds intenser wordende ‘You Are’ er nét iets bovenuit. ‘Love May Take Awhile’ is een bonus track, maar zou gewoon een volwaardige track moeten zijn en doet niet onder voor de rest van de plaat.

From this place, I must proceed
Trust in love, truth be my

uit ‘From This Place’

Het titelnummer is de enige song met gezongen tekst. De wijze waarop uitzichtloosheid en depressiviteit worden uitgedrukt is behoorlijk raak zonder daar enorm veel woorden voor nodig te hebben. Sowieso heel mooi ‘klein’ gezongen door Meshell Ndegeocello. De letterlijke betekenis van ‘From This Place’ is trouwens toch iets anders. De schrijfsters van het nummer bleken het nummer geschreven te hebben over de uitslag van de Amerikaanse presidentsverkiezingen van 2016. Het mooie aan de tekst is dat hij op meerdere manieren te lezen is waardoor hij ook een persoonlijke snaar weet te raken.

Eerlijk is eerlijk, een enorme jazz-fusion kenner ben ik (nog) niet. Maar, je hoeft geen kenner te zijn om te weten wat je lekker vindt. Voor mij valt of staat goede jazz-fusion bij een open, heldere productie met een organisch geluid. Sommige jaren 80 platen zijn voor mij daarom té klinisch. Ik wil de emotie kunnen voelen en niet alleen willen horen hoe goed de muzikanten hun instrumenten beheersen. Op ‘From This Place’ komt alles perfect samen, Metheny weet boeiende nummers te schrijven zonder de balans tussen emotie en instrumentbeheersing te veel naar het laatste door te laten slaan. Er valt nog zoveel te ontdekken…

*****

From here I’ll stand with thee
Until hearts are truly free

uit ‘From This Place’

2 gedachten over “Pat Metheny – America Undefined (From This Place, 2020)”

Plaats een reactie

Ontwerp een vergelijkbare site met WordPress.com
Aan de slag